Awit Szubert
Biografia
Awit Szubert urodził się 3 lipca 1837 roku w Oświęcimiu i zmarł 27 maja 1919 roku w Szczawnicy. Był polskim fotografem i malarzem, jednym z pierwszych fotografów Tatr, a także autorem fotografii wykorzystywanych do celów naukowych.
Uczył się w Gimnazjum św. Barbary w Krakowie, a następnie w krakowskiej Szkole Rysunku i Malarstwa przy Instytucie Technicznym, gdzie był uczniem Władysława Łuszczkiewicza i Wojciecha Stattlera. W 1856 roku wyjechał do Rzymu, kontynuując naukę malarstwa krajobrazowego u Karla Heinricha Drebera. W 1860 roku wyjechał do Wiednia, gdzie uczył się fotografii w zakładach Rudolfa von Bohra i Ludwiga Angerera. Po powstaniu styczniowym wrócił do Galicji. W 1864 roku otworzył własne studio fotograficzne w Oświęcimiu, a trzy lata później przeniósł je do Krakowa, do kamienicy Dietzów przy ul. Krupniczej 17 (7 po zmianie numeracji). W 1870 roku ożenił się z Amalią Dietzówną. W latach 1871–1875 rozbudował atelier, a w 1889 roku powiększył je o kolejne pomieszczenie.
Zakład Szuberta posiadał filię w Szczawnicy, w której fotograf – kolega syna właściciela uzdrowiska, Władysława Szalaya – bywał i leczył się od 1865 roku. Prawdopodobnie pierwszą pracownię w Szczawnicy otworzył już w 1867 roku, w willi mieszczącej się przy Domu Kawalerskim. Pisał o niej Władysław Ściborowski w 1877 roku. Gdy Akademia Umiejętności podjęła decyzję o budowie Dworu gościnnego (Cursalonu), Szubert postanowił umieścić tam swój zakład; Dworzec wraz ze złożonym z pięciu pomieszczeń atelier został oddany do użytku w latach 1883–1884. Obok niego w 1882 roku Szubert wybudował swój dom. W 1907 roku w Szczawnicy wzniósł drugi dom, tzw. Szubertówkę II, zaprojektowaną przez Stanisława Eljasza-Radzikowskiego.
W 1893 roku Szubert zakład przekazał synowi, Awitowi Julianowi Szubertowi, i jego żonie Aurelii z Pruszkowskich, sam jednak nadal figurował jako właściciel. W 1912 roku zakład prowadził bliżej niezidentyfikowany Czesław Walczak, w latach 1913–1914 żona Szuberta, Amalia, prowadziła atelier, a w Szczawnicy działalność prowadzał Edward Heczka.
Szubert zmarł 27 maja 1919 roku w Szczawnicy i został pochowany w kaplicy grobowej Szalayów na Starym Cmentarzu.
W swojej działalności zajmował się portretami, fotografią górską, fotografią naukową oraz dokumentacją zabytków i dzieł sztuki; współpracował z malarzami i fotografował prace Jana Matejki od 1872 roku do lat 90., m.in. Bitwę pod Grunwaldem (1877). W 1892 roku wykonał pierwsze fotografie kopalni soli w Wieliczce, będące najstarszą dokumentacją tego miejsca. Na końcu życia interesował się techniką autokromów; zachowały się siedem kolorowych fotografii wykonanych tą techniką, przedstawiających samego Szuberta oraz jego rodzinę.