Bogdan Edward Stanisław Kamieński
Biografia
Bogdan Edward Stanisław Kamieński urodził się 14 marca 1897 roku w Oświęcimiu w rodzinie Władysława Kamieńskiego, dyrektora urzędu ksiąg gruntowych w Wadowicach, oraz Jadwigi z domu Kuhn. Jego braćmi byli Alfred Władysław Wincenty i Erwin, profesor w Instytucie Badań Jądrowych w Warszawie.
Naukę w gimnazjach rozpoczął w 1911 roku w Wadowicach, następnie kontynuował w Gimnazjum Św. Anny w Krakowie (1911–1914); maturę zdał w gimnazjum w Cieszynie. W czasie I wojny światowej walczył jako żołnierz armii austriackiej na froncie włoskim w latach 1915–1918.
Po wojnie studiował chemię na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1918–1923, pod opieką Tadeusza Estreichera. W czasie studiów był asystentem Katedry Chemii Nieorganicznej na UJ (1920–1924). W 1924 obronił doktorat na podstawie rozprawy „O istocie procesu absorpcji wodoru przez metaliczny sód i wapń”. Przez dwa lata pracował w przemyśle (cukrownia w Ostrowach k. Kutna, a następnie w fabryce kwasu siarkowego w Szopienicach). W 1926 został starszym asystentem Katedry Chemii Nieorganicznej, a po habilitacji w 1929 przeniósł się na Politechnikę Lwowską, gdzie został profesorem. W 1932 powrócił do Krakowa i został profesorem i kierownikiem Katedry Chemii Fizycznej i Elektrochemii Wydziału Filozoficznego UJ.
6 listopada 1939 został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau. Po trzech tygodniach pobytu w więzieniach w Krakowie i Wrocławiu 27 listopada został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, skąd zwolniono go 8 lutego 1940. W czasie okupacji od 1942 pracował w fabryce kosmetyków Miraculum, od 1944 również w wytwórni szczepionek prof. Odo Bujwida. Był zaangażowany w pracę tajnego uniwersytetu i prowadził pracę naukową przygotowując materiały do książki Elementy chemii fizycznej, wydanej w 1947.
Powojenne lata przyniosły mu stanowisko profesora zwyczajnego UJ. W latach 1947–1952 sprawował funkcję dziekana Wydziału Matematyczno-Fizycznego UJ, był także kierownikiem budowy gmachu Instytutu Chemii Fizycznej UJ. Od 1945 był członkiem korespondentem PAU, a od 1952 członkiem korespondentem, a od 1961 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. W okresie 1966–1968 pełnił funkcję wiceprezesa PAN. W latach 1955–1967 kierował Zakładem Fizykochemii Zjawisk Powierzchniowych Instytutu Chemii Fizycznej PAN. W 1967 przeszedł na emeryturę.
Od 26 sierpnia 1924 był żonaty z Julią z domu Natanson (1902–1989), córki prof. Władysława Natansona. Mieli córki Elżbietę (1925–1988) i Marię (1931–2022), po mężu Żyła.
Zmarł w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera Pas 26-płn-za grobem Brodeckich).