Władysław Chciuk
Biografia
Władysław Chciuk urodził się w Oświęcimiu 6 czerwca 1915 roku. Był synem Michała i Marii z domu Śpiewak, oraz starszym bratem Tadeusza i Andrzeja Chciuków. W 1934 roku ukończył Państwowe Liceum i Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu, gdzie należał do harcerstwa.
Ukończył w 1939 roku Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie z lokatą 100 i w stopniu podchorążego skierowany do III/2 dywizjonu myśliwskiego w Krakowie. W momencie wybuchu II wojny światowej awansował do stopnia podporucznika. W kampanii wrześniowej brał udział jako pilot myśliwski w składzie 121 eskadry myśliwskiej.
W dniu 17 września otrzymał rozkaz ewakuacji do Rumunii i samolotem PZL P.11c przeleciał na lotnisko Czerniowiec, skąd odleciał do Jassy, a potem do Galati. Tam wraz z pozostałymi pilotami został zatrzymany i umieszczony w obozie. Z obozu zbiegł w październiku 1939 roku i przez Jugosławię i Grecję dotarł do Pireusu, skąd statkiem Pułaski dotarł do Marsylii.
Po dotarciu do Francji został przydzielony do grupy Montpellier i wszedł w skład 4 klucza. W dniu 29 marca 1940 roku klucz został przydzielony do Groupe de Chasse III/1 w Toul Croix de Metz. Po rozpoczęciu kampanii francuskiej dywizjon brał udział w walkach na terenie Belgii, Holandii i Luksemburga. W czasie tych walk Chciuk zestrzelił niemiecki samolot. W tym czasie dwukrotnie był zestrzelony, lecz wracał do swojej jednostki.
Po upadku Francji wraz ze swoimi mechanikami przez Afrykę Północną, Gibraltar udaje się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstępuje do RAF i otrzymuje numer służbowy P-0548. Zostaje przydzielony do tworzącego się 308 Krakowskiego dywizjonu myśliwskiego. W składzie tego dywizjonu w ramach operacji Circus w 1941 roku rozpoczął loty nad Francją. W dniu 24 lipca 1941 roku podczas lotu nad Francją zestrzelił kolejny samolot, lecz sam został również zestrzelony i uległ poparzeniu; po wyleczeniu trafił do obozu jenieckiego, gdzie przebywał do końca wojny. Przebywał m.in. w obozach: Oflag X C Lübeck, Oflag VI B Warburg, Stalagu Luft III w Żaganiu, gdzie uczestniczył w budowie tunelu, dzięki któremu w nocy z 23/24 marca 1944 roku uciekło 76 jeńców wojennych.
Po zakończeniu wojny powrócił do Wielkiej Brytanii i kontynuował służbę w lotnictwie. Został zdemobilizowany w stopniu kapitana.
Początkowo przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie ożenił się z uczestniczką powstania warszawskiego, a wobec niemożliwości powrotu do Polski, w 1951 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych. Początkowo mieszkał w Milwaukee, gdzie pracował jako tokarz i malarz. W 1965 roku wyjechał wraz z rodziną do San Francisco, gdzie mieszkał do śmierci i gdzie został pochowany.